Para tanrılaştı...

Tanrının değiştiği günümüzde o “tanrı”ya bazıları hükmedebiliyor, hemde açıktan ve çekinmeden.

Bu hükmedenler, dünyayı ve kazanç merkezlerini yönetmek ve denetlemek için, kendi lehine olmayan herşeyi yok etmekten çekinmiyorlar, korkmuyorlar, utanmıyorlar...

Yeni “tanrı” eski tanrıya kafa tutmaya başladı. Bu kafa tutmayı açık ve normal savaş kurallarıyla yapmıyor. Sahte, yapmacık, ikiyüzlü politikalarla, yani takkiyelerle yapıyor. Aradabir dik bir karşı duruş göstermesine rağmen, genelinde o’nun kurallarıyla oynayıp, o’nun yasalarıyla onu ezmeye, küçültmeye ve hatta yok etmeye çalışıyor...

Eski tanrı görünmezdi, onun gücü mucizelerindeydi. O tekti  ve herkes ona kulluk yapmak zorundaydı. Yapmayanlar ve onun kurallarına uymayanların bir kısmı bu dünyada cezalarını çekerdi, bir kısmı da (o tanrının cellatlarının erişemedikleri ve diz çökmeyenler),  zaten öbür dünyada yanacaklardı...

Şimdiki “tanrı”, tüm kuralları ona hükmedenler  aracılığıyla koyuyor,  tüm yetkilerini onlardan alıyor  ve onların belirlediği oyunları oynuyor... O kendisi tanrı ama, onun gücünü, gizemini, neler yapıp yapamayacağına ona hükmedenler karar veriyor.

Eski tanrı, insanların nasıl yaşaması gerektiğine ve onların kendi aralarındaki sınıflaşmayı kurallara bağlarken, dil, din, ırk, soy ayrımına özen gösterirdi. Bazıları onun sevgili kullarıydı, ona göre onlara ayrıcalıklar tanırdı, “yürü ya kulum” dediği zamanda, onlar yöneten, denetleyen ve üst tabaka olurlardı...

Devamını oku...

KISKANÇLIK

Kıskançlık, arkadaşlık, dostluk, güven, vb. olgular gibi yaşamımımız etkileyen bir kavram olduğu için üzerinde zaman zaman konuşuruz. Geçenlerde çok sevdiğim ve değer verdiğim biriyle söyleşirken, bu konuda da birşeyler yazabileceğimi söyleyince, üzerinde düşünmeye başladım. Günlük yaşamımızda sıkça hissetiğimiz ve yaşamımızı etkileyen bu duygunun nerede ve ne şekilde de ortaya çıkabildiğni sorgulamaya başladım.

Bir taraftan bilimsel olarak kanıtlanmış birşeyler varmıdır, diye araştırdım, arkasında da ilgili ve bilgili insanlar nasıl tanımlamışlar ona baktım...

Genel olarak;
“İnsanın doğasında olan bir duygu” olması, herkes tarafından kabul edilsede, “duygu” türü bir “davranış bozukluğu” olduğu ve bir tür “korku”  ve onun dışa vurumu olarak da tanımlanabileceği, bilim adamlarınca bilinmekte ve vurgulanmaktadır.

Bu vurguları sıralarsak:
                Hiçbir neden yokken bile, hissedilen kıskançlığı, kamçılayan birçok neden vardır. Bunların başında da, sevgisizlik, değersizlik, mutsuzluk, yalnızlık, çaresizlik, başarısızlık, imrenmek, kıyaslamak, vb. etkenler gelir. Sonradan öğrenilen bir duygu olan kıskançlığın,  temelinde “özgüven eksikliği ve yetersizlik duygusu” yatar.
                “Duygusal yoksunluk” da insanı kıskançlığa götüren yollardan biridir, bunu aşmak için, yoksunluğu “yeni var”lara dönüştürmek gerekir...
                İnsanlar, kendisinden olmayan ne varsa ona imrenirler yada  sahiplenmek isterler, bu duygular aşırıya kaçınca frenlenmesi ve durdurulması olanaksız olan bir kıskançlık yaratır. Kıskançlık, gurur ve hırsla birlikte yaşandığında sonucu düzeltilmeyecek zararlara da yol açabilir.
                Zaman zaman “sevginin kanıtı” olarak görülen kıskançlık, genel anlamıylada “değer verilen bir ilişkinin tehlikede olması”na dair algılanan duygular olarakta tanımlanabilir. Bir tehdit, bir düşmanlık, bir tehlike olduğu zamanlarda (yada varmış gibi düşünülen durumlarda) ortaya çıkar.

Devamını oku...